Afgelopen zondag waren we weer vroeg uit de veren om vanuit de Solberg een lange rit naar Brabant te maken. In Budel-Dorplein stond namelijk onze derde finale tegen ST FC Cranendonck/Rood Wit ‘67/Plus Vr1 te wachten. Tegen FC Cranendonck hebben we in het verleden wel eens gevoetbald, maar deze (nieuwe?) combinatie van clubs was voor ons onbekend. Dat maakte ook dat we het sportpark niet meteen wisten te vinden en dat een aantal auto’s een korte tussenstop maakten bij een vogelreservoir…
Eenmaal op locatie aangekomen werden we meteen verrast door een motivational speech van trainer Lars vanuit zijn vakantieoord. Gelukkig was het duo Risch en Sjean opgetrommeld als hulpstaf en stond Tom er zo niet alleen voor. Met de inmiddels vertrouwde A3-vellen aan de muur werd de bespreking gedaan, waarna we nog tijd genoeg hadden voor randzaken. Esmee werd nog even klaargestoomd voor de wedstrijd middels een spoedcursus ‘Veldafspraken en tactiek’, terwijl Mila ondertussen zorgde voor wat energieke deuntjes. Zo genoot Lucie van de knaller ‘Sta op als je voor Sittard bent’ en ging El Capitano even los op ‘Lekker Zunke’… Dat bewijst maar weer, bij Bieslo Vr1 kun je gewoon schaamteloos jezelf zijn.
Na een goede warming-up begonnen we om 10.30 uur aan de wedstrijd. Volgens Mila een perfect veld, want vanuit elke ooghoek kon je (potentieel) iemand letterlijk én figuurlijk het bos in sturen. Helaas ging dat zo makkelijk nog niet in de eerste helft en kregen we hier niet zomaar de drie punten cadeau. Ondanks dat we vanaf het begin de voetballende én betere ploeg waren, zat de tegenstander er kort op. Het was dan ook lastig om via balbezit in de achterhoede het middenveld en de voorhoede te vinden. Toch lukte het ons om de score te openen. Kim zette vanuit links de bal voor en via de teen van Gini kwam de bal bij Lucie terecht, die het net wist te vinden, 0-1. Even later was het Lucie die de voorzet verzorgde en Kim die beheerst afwerkte, 0-2. Toch was de spanning nog niet uit de wedstrijd. Tegen het einde van de eerste helft werd een foutje meteen afgestraft, waardoor de tegenstander weer dichterbij kwam: 1-2. Vervolgens gaf de scheidsrechter nog een leuke toevoeging aan ons voetbalwoordenboek. In Brabant heeft men namelijk geen opstuitbal, maar een ‘opblutsbal’. Voorlopig met stipt de leukste taalkundige toevoeging van dit seizoen…
Tom was er ondanks de 1-2 voorsprong nog niet zo gerust op en dus werden we in de rust even op scherp gezet. Er moest meer actie in het spel en voor het doel mocht het nóg wat meedogenlozer. Daar werd in de tweede helft dan ook meteen werk van gemaakt. Juliëtte zorgde voor de 1-3 door vanuit de zestien met links rechtsonder in de hoek te schieten. Met een heerlijke celebration – de welbekende wijzende vingertjes – werd dit verlossende doelpunt gevierd. Daarna volgde snel de 1-4, die door Kim werd binnengeschoten na een goede voorzet van Juliëtte. Het overwicht op het veld bleef en voetballend zaten er een aantal mooie acties tussen. De score werd uiteindelijk verder uitgebreid naar 1-7 door een drietal mooie afstandsschoten van achtereenvolgens Juliëtte, Esmee en Gini. Laatstgenoemde had het na de wedstrijd zwaar: ‘Poah, mien tas is éch zjwaor… Dao zitte drie punte én ’n goal in!’
Na het laatste fluitsignaal werd er nog even een enig winnaarsfilmpje opgenomen en teruggezonden naar Ibiza. Zo was de cirkel deze zondag weer helemaal rond. Met negen punten uit 3 wedstrijden (lees: finales) liggen we aardig op koers. Hopelijk kunnen we daar volgende week weer een vervolg aan geven. Dan spelen we om 12.00 uur thuis tegen SV Valkenswaard Vr1, tot dan!
