Na een verdiende zomerstop zetten we eind juli weer de eerste stappen op de Solberg. De voorbereiding voor seizoen 2026/2027 werd vanaf dat moment in gang gezet. Een aantal speelsters ontbrak nog vanwege vakanties, maar daartegenover stonden meteen drie nieuwe gezichten. Zo hebben zowel Yente als Esmee na een voetbalsabbatical besloten om de kicksen weer van de wilgen te halen. Zij hebben de lastige taak om het gemis van Resi op én naast het veld op te vullen. Ook in de staf vond een wijziging plaats: Danny maakte zijn eerste meters als assistent-trainer en vervangt daarmee de gestopte Jair.
De draad van vorig seizoen werd al snel opgepakt. Ondanks de misschien ietwat beperkte opkomst werd er hard gewerkt op de trainingen. Inmiddels zijn we als team zulke goede (voetbal)maten van elkaar, dat er ook een aantal speelsters samen vakantie viert. Wat er vervolgens weer voor zorgt dat we met periodes een heel arsenaal aan speelsters tegelijk missen. Komt de ene lichting net terug uit de bergen, zit vervolgens een drietal van onze selectie in Guatamala (of inmiddels zelfs al Belize). Met de nodige jaloezie worden de Polarsteps elke trainingsavond uitvoerig in het kleedlokaal besproken. Als gevolg van de drukke vakantieperiode werden er dan ook geen extra oefenwedstrijden ingepland. Officieel werd het seizoen dus afgelopen zondag afgetrapt in Herten, met een bekerwedstrijd tegen SHH Vr2.
Alhoewel de meesten wel weer zin hadden om de wei (in dit geval een nepwei) in te gaan, werd er toch ook tegen zondagmorgen opgezien. Het tijdstip van verzamelen was namelijk 08.00 uur, en dat nota bene middenin het kermisweekend… Toen om 3 voor 1 ’s nachts nog een appje van Mila binnenkwam dat ze rechtstreeks naar Herten zou gaan, gingen bij menigeen de alarmbellen af. We hadden namelijk de zaterdag ervoor al de nodige verontrustende beelden van Tour de Zjwame op Facebook voorbij zien komen. Met of zonder kater, we zouden Mila toch echt nodig gaan hebben! Gelukkig bleek het eenmaal in Herten toch allemaal mee te vallen. Of toch niet? Want waar is Manon? Onze Meppie Kraft zou rechtstreeks uit Mestreech komen, maar was in geen velden of wegen te bekennen. Wat bleek? Haar auto was ingesloten, waardoor ze niet weg kon en helaas wat vertraging opliep. Of de buurtbewoners de meldingen in de buurtapp op dat vroege tijdstip zo leuk hebben gevonden, betwijfelen we…
Het was een en al heisa op de vroege ochtend en dan moesten we het Hertense kunstgras nog betreden. Bij de eerste balcontacten merkten we al dat dit weer even wennen was. Laten we hopen dat het nieuwe kunstgrasveld van Bieslo van betere kwaliteit is. Kunstgras kun je echter niet van alles de schuld geven. Onze felheid was nog niet 100% aanwezig; het was allemaal een beetje makjes…
Helaas zette dat zich voort in de wedstrijd. Het tempo lag te laag, ballen kwamen te vaak niet aan en in de aannames ging het geregeld mis. We hadden dan wel het meeste balbezit, maar het spel was niet bepaald om over naar huis te schrijven. Desondanks kwamen we wel op voorsprong. De goal begon helemaal bij keepster Tessa. Met een goede pass tussen de aanvallers van SHH (waar ze zichzelf in de rust nog over verbaasde) bereikte ze Yannick. Laatstgenoemde kon met een boogbal Esmee bereiken, die zich meteen liet zien in de eerste wedstrijd en voor de 0-1 zorgde. Niet veel later werd er een soortgelijke aanval opgezet, alleen nu was het Juliëtte die Esmee wist te vinden. Het scoren is Esmee zeker niet verleerd, want ook deze knalde ze goed tegen de touwen: 0-2. Helaas kregen we daarna een tegentreffer om de oren. Balverlies in onze achterhoede zorgde ervoor dat SHH de bal kon oppikken op de rand van de zestien en zo werd van afstand de bal in de linkeronderhoek geschoten. SHH zette zelf geen aanvallen op, maar wist af en toe wel te profiteren van onze eigen knullige foutjes. Zo moest Yan aan de noodrem trekken en werd dit met een geel prentje bestraft omdat de speelster ‘doorgebroken’ zou zijn… (ware het niet dat Kim nog in de buurt was). Gelegenheidskapitein Jikke liet er (kunst)gras over groeien en ging de discussie met de scheids niet aan, waardoor Yannick voor 10 minuten naar de bank moest. Weliswaar een primeurtje: dit was de eerste gele kaart voor een daadwerkelijke overtreding! Normaal krijgen we (lees: Juliëtte) alleen geel voor ‘praten’.
Dan de tweede helft. Het spel werd er nog niet heel veel beter op. Het bleef een beetje hotsen-knotsenvoetbal. Inmiddels was de opstelling ook al drie keer over de kop gegaan, want we hadden immers maar één veldwissel. Het zorgde ervoor dat speelsters op plekken kwamen te staan waar ze sinds de F1 al niet meer hadden gespeeld. Daarnaast moest er wel wat geschoven worden door het ontstaan van de nodige pijntjes. Ook Jans kreeg last van een spontane, zeer mysterieuze scheenblessure. Het leek er even op dat ze er voor weken uit zou liggen, maar uiteindelijk bleek de oorzaak in haar nieuwe scheenplaten te liggen. Dus werden de platen even later gedumpt en kon Jans alsnog het veld op. Helaas wist SHH opnieuw te profiteren van ons balverlies en werd het tot overmaat van ramp ook nog 2-2. Er was echter nog wat tijd en dus probeerden we toch nog gevaar te stichten voor de goal van Herten. Met een echte parel uit de kelderklasse scoorden we toch nog de 2-3. Yannick schoot de bal belabberd met links de lucht in en deze besloot ineens toch nog te dalen, waardoor de bal net achter de keepster belandde. Het gros zal de goal overigens niet hebben gezien, aangezien iedereen er al vanuit ging dat het een doeltrap voor Herten zou worden. En eigenlijk somt dat wel een beetje de hele wedstrijd op.
Al met al namen we dus toch nog 3 punten mee uit Herten. De stemming was wat deprimerend en er heerste eigenlijk het gevoel dat we verloren hadden. Gelukkig was jarige Danny daar om ons op te vrolijken met een sjtukske vlaai. Eind goed, al goed.
